Maria en de eclips

Onlangs waren we getuigen van een bijzonder astronomisch natuurspektakel: een zonsverduistering. Misschien hebt u ook gekeken met een speciaal eclipsbrilletje? Sommige mensen reisden zelfs naar Spanje of IJsland om de totale verduistering te kunnen ervaren.

In de Bijbel wordt er ook enkele keren over een zonsverduistering gesproken. De meest indringende is die op Goede Vrijdag – op het moment van Jezus’ kruisdood. Toen viel er duisternis over de aarde van het zesde tot het negende uur; dit betekent van 12u ’s middags tot 15u in de namiddag. Strikt wetenschappelijk is dit onmogelijk, want een zonsverduistering duurt maar enkele korte minuten. De evangelisten schrijven geen astronomisch verslag, maar een geloofsverhaal. De duisternis die zij beschrijven is een spirituele duisternis. Christus, het Licht van de wereld, is gestorven; daarom valt er duisternis over de wereld en de hele mensheid.

Maria heeft die verduistering persoonlijk meegemaakt. Zij stond onder het kruis van haar Zoon. Voor haar als moeder was er totale duisternis. En toch: een zonsverduistering is nooit definitief. Het licht breekt altijd opnieuw door. Dat was ook zo met de echte eclips: de maan verduisterde maar eventjes de zon; daarna brak het zonlicht weer in volle glans door. Zo ook met Goede Vrijdag. De zon brak weer door op Paasmorgen. Christus verscheen in volle glorie, in helder licht. Aan Maria Magdalena, aan zijn leerlingen en later aan zovelen.

Ook in ons leven zijn er momenten van duisternis. Wanhoop niet! Het licht breekt altijd opnieuw door. Dat is de kern van ons geloof – ons verrijzenisgeloof. In dit mysterie mocht Maria als eerste mensenkind delen. Dat vierden we op het hoogfeest van de Tenhemelopneming van Maria.

Priester Tim Peeters