Geen klimaatvrees in de kerk

He's got the whole world in his hand.

Elke zondag treffen wij elkaar in deze sacrale ruimte. Het is een goede gewoonte. Als je de vraag stelt waarom, dan zeggen wij iets in de zin van: Ik heb dat nodig, om even een moment van rust in te bouwen. In de katholieke eredienst kan je inderdaad rustig zitten. Op de vredeswens na, word je door niemand lastiggevallen. Je kan er nadenken over de woorden van de liturgie, of niet. Zoals Rik Torfs het durfde te zeggen: je kan er nadenken over drank en vrouwen. Niemand die het merkt.

Beter is het uiteraard om te bidden met de woorden van de liturgie. In de katholieke traditie moet je zelf geen woorden verzinnen. Elke lettergreep wordt je aangereikt. Ook dit kan helpen bij de wens om ergens rustig te zitten met een minimum aan inspanning.

De meer charismatische christenen vinden dat trouwens een zwak punt. Zij vinden dat 'echt geloof' altijd improviseert en dat een echt gebed altijd de woorden ter plekke bedenkt. Zij zijn er zich niet van bewust dat ook zij slechts lichtjes variëren op het thema. De meeste woorden verzinnen ook zij niet.

Maar, wat ook de vorm is van de zondagsviering die je zelf verkiest, er zijn een aantal dingen die elk religieus mens van een kerk verwacht.

Wat wij verwachten

Op zondag willen we niet enkel even rustig zitten. In de kerk willen we ook even afscheid nemen van de brute realiteit. Een kerk moet een poging ondernemen om de wereld een stukje achter te laten. Als het goed is, biedt ze een kijkje in de hemel of minstens in het rijk Gods. 

Wanneer de cultuur waarin we leven ons zorgen baart, dan is er altijd de subcultuur van de kerk, waar het even niet hoeft te gaan over de klimaatverandering, over de met geweld verschuivende grenzen of over onze politieke voorkeur. In de kerk is er even geen klimaatvrees; even geen virusgekte of oorlogsdreiging. 

In de kerk laten we de eigentijdse problemen achter en nemen een kijkje in de problematiek van een lang vervlogen tijd. De dingen waar Paulus mee worstelde; en ook Jezus. Zo verschuiven wij het zwaartepunt.

Als we na een klein uurtje weer de kerk verlaten - en wanneer blijkt dat de problemen van de wereld nog niet zijn opgelost - heeft de christen nog een optie. 

Want zelfs als de wereld het finaal niet haalt; zelfs als blijkt dat het einde der tijden zich aandient, dan gebeurt dit enkel op Gods teken en met Gods toestemming. Met dan de hoop dat het nadien allemaal goed komt. 

Wel. Om die roekeloze hoop levend te houden, hebben wij het wekelijkse interval nodig. Het is de reden dat wij elkaar op zondag treffen, in deze sacrale ruimte.

In de kerk blijven wij herhalen dat God bij machte is. Desnoods zingen we het:

He's got the whole world in His hands.